Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mitologia słowiańska w tle. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Mitologia słowiańska w tle. Pokaż wszystkie posty

26 sierpnia 2014

Beszczągowata /Kraina Śpiewających Róż - Olga Orzyłowska- Śliwińska/

Skusiłam się. Kupując myślałam o naszym Parku Róż. U nas kwiaty, co prawda nie śpiewają, chociaż…? Przecież nie wiem, co się dzieje po zmierzchu lub bladym świtem. Trzeba zacząć słuchać uważniej, inaczej… Zdecydowanie, powinnam też wybrać się tam na jesienny spacer przy pełni. Może wtedy, zasypiając na zimę, będą nucić sobie kołysanki? Ktoś chętny?

Wracając jednak do książki, muszę przyznać, że czytałam ją kilka razy. Nie dlatego, że jest aż tak cudowna. Chcąc ułożyć pewien schemat i chronologię – gubiłam się. Nie potrafiłam treści zlepić w całość, miałam wrażenie, że to kilka, następujących po sobie, osobnych historii, których wcale nie powinno się czytać jako jednej bajki, ani broń boże czytać „na raz”. Wątków jest zbyt wiele, chociaż trzeba przyznać sprytnie zazębiają się, wtedy gdy jest taka potrzeba. Pojawiają się też częste podsumowania dotychczasowej akcji, pomagające „połapać się” w pędzącej treści. Podsumowania, prosty język i szybka akcja – przeskakująca od obrazu do obrazu – również czynią tę bajkę, jak najbardziej, przyswajalną dla młodszego czytelnika. Decydując się na czytanie pociechom, pamiętajcie: podział na rozdziały nie powstał dla picu, pomaga porcjować treść w zjadliwe porcje.

16 marca 2014

Everywoman uśpiona w baśni /Śmierciowisko – Anna Głomb/


„Koło drogi leżało ciało kobiety, właściwie już tylko szkielet okryty strzępami tkaniny, która kiedyś była sukienką. Leżała na plecach z szeroko rozłożonymi ramionami, a ze środka, z miejsca, gdzie kiedyś był jej brzuch, wyrastało drzewo. Mały dąbek.

- One rosną na nas (…) One się nami żywią – kocimi naszych umarłych, naszymi rozsypującymi się domami, ubraniami, książkami. Naszymi opowieściami. Wszystkim tym, czym była nasza cywilizacja. I dlatego tak szybko rosną (…) boję się myśleć, co może zamieszkać w lesie wyrosłym na kościach człowieka.”

Bukowisko, wrzosowisko, kartoflisko, śmierciowisko…Rośliny w pełni swojego majestatu wyrastają z tego, w co zapuszczą swoje korzenie. I to one, natura i jej siła – życiodajna a zarazem niszcząca - są bohaterami tej baśnio-powieści. Las stanowi pełnokrwistego bohatera, oddychającego, reagującego - symbolizującego podświadomość, która także wyrasta z ruin i kości. Nie ważne, jak daleko spróbujesz uciec, jeśli twoje korzenie są zatrute i jeśli nosisz ze sobą skrzynkę na śmierć, ciągle będziesz kręcić się w kółko. Tekst odczytujemy, więc tak na poziomie realistycznego, jak i metaforycznego poznania. Sztuką jest go oswoić, zwłaszcza na granicy tych światów. Pełni napięcia i oczekiwania więc, pokonujemy wraz z bohaterką kolejne etapy jej podróży ku pełni człowieczeństwa. Dorota musi przejść kilka prób, w tym najważniejszą: symbolicznie zejść do podziemi i stamtąd powrócić, niczym mitologiczne kobiety, oswajając lęk i śmierć.

14 marca 2014

Śmierciowisko

Główna bohaterka wybitnie mi "nie leży". Jest nijaka, zagubiona i niewyobrażalnie niespójna, jej nijakość jest przepełniona gniewem i nienawiścią do świata. Nieudolnie tłumi mieszkający w sobie chaos, jak dziecko, obawiając się kształtu, który mu nadała. Nie lubię jej, odrzucam ją każdą cząstką mojego ciała. Jej osobowość jednak, co odkrywamy pod koniec książki, ulega przemianie. To czego w niej nie akceptowałam, było celowe, było stanem sprzed inicjacji. Dorota to postać z baśni, a one muszą wyruszyć w podróż by dojrzeć. My podążamy za tym co symbolizują. Zazwyczaj wędrówka ku scaleniu tożsamości następuje prędko. W tym wypadku czekaliśmy na nią przez ponad połowę lektury, karmieni niechęcią. Poznaliśmy dogłębnie stan "zanim", stan gdy umysł krzyczy, a krzyk ten ulega wyparciu. A potem nagle Dorota wyruszła w las (podświadomość) by zwalczyć swojego antagonistę Człowieka ze Skraju Lasu - odwieczną cząstkę ludzkiej osobowości.
 
Podobno innych nie lubimy za to, czego nie lubimy w samych sobie. To ważna lekcja.

06 lutego 2014

My Słowianie – krew nie woda! /Potomkowie pierwszej czarownicy – Zuzanna Gajewska/


Nie dziwię się, że Jury doceniły ten tajemniczy rękopis, który śnił w szufladzie cierpliwie swoje sny, czekając aż nastanie jego czas. Teraz pozostało tylko czekać na jego (cztery?) siostry, które przebudzone, przefruną na półki…

Nie wierzę w przypadki - a po lekturze, to już w ogóle – dlatego wiem, że nie bez powodu ta książka trafiła też do mnie. Uwaga - osobista wycieczka – taka inspiracja była mi potrzebna. A teraz konkrety.

Na początku nie wiedziałam, czego się spodziewać. Z jednej strony kryminał: tajemniczy morderca, zapowiada się, że seryjny, z drugiej: poszukiwania brutalnie rozdzielonych członków rodziny, przyprawione proroczymi snami…jeszcze na dokładkę z tym wszystkim ma coś wspólnego historia z X wieku i cztery studentki uwięzione w windzie…Efektowny początek, to trzeba przyznać. W czasie, gdy znaki zapytania pączkują nam nad głowami, historia zaczyna toczyć się swoim rytmem, ukazując czytelnikowi coraz to urokliwsze pejzaże. Dosyć szybko, zadziwiająco odległe od siebie elementy, zaczynają układać się w całość, nie na tyle jednak by przedwcześnie zdradzić swoje tajemnice. Gajewska ma dryg do żonglowania narracją, stopniowania napięcia i zagęszczania akcji tak, by nie przytłoczyć nadmiarem czytelnika i nie przetrzymać go zbyt długo w niewiedzy. Pod koniec powieści pootwierało się wiele nowych wątków, których autorka nie mogła ostatecznie po domykać, zważywszy na mający nastąpić ciąg dalszy. Na zakończenie deus ex machina pojawiło się siłą rozpędu zostawiając nas z lekkim niedosytem. Chciałoby się od razu przeczytać całość.

03 lutego 2014

Reinkarnacja po Słowiańsku /Anima Vilis - Krzysztof T. Dąbrowski/

Opowiadania Dąbrowskiego czytałam już w Zombiefili (Zombiczny dla poszczątkujących) i Gorefikacjach (Pozory mylą) oraz drugim numerze Horror Masakry (Spokojnie, to tylko sęp!). Pierwsze – ciekawy koncept, drugie – typowe opowiadanie o torturach. Ani jedno ani drugie nie trafiło na moją listę Top 10 tych antologii. Trzecie – microfiction, czyli typowy szort - też nie pokazało, na co stać tego pisarza grozy. Postanowiłam jednak pogrzebać głębiej i tak w moje ręce trafił zbiór: Anima Vilis. To druga antologia opowiadań Krzysztofa T. Dąbrowskiego. Zawiera siedem utworów, z których cztery są ze sobą powiązane. Z powodzeniem można byłoby wydać je osobno, jako eksperymentalną mikro-powieść. Można było przynajmniej umieścić je w zbiorze obok siebie, zamiast przecinać innymi opowiadaniami. Chyba, że miał to być zabieg urozmaicający, by czytelnika nie zanudzić wędrującymi duszami z Martynką i Maurycym w tle. Mnie to jednak wybijało z rytmu. Przerywniki te odbierałam, jak pojawiające się podczas filmu reklamy - na szczęście ciekawe „reklamy”.

30 stycznia 2014

Barwa rozczarowania /Szkarłatny blask - Łukasz Henel/


Poznaliśmy się 5 minut temu, „On” uwiódł mnie, jednak chwilowo uważam nasz romans za zawieszony…
Zastanawia mnie, która z książek pisarza została napisana tak naprawdę jako pierwsza. „Szkarłatny blask” pozostaje daleko w tyle za debiutanckim „On”. A szkoda. Mam nadzieję, że to tylko chwilowe potknięcie i to „On” ukazuje prawdziwie możliwości pisarza i że znów zachwyci mnie w kolejnej książce  - „Leśniczówce”.
Klepiący biedę absolwent socjologii porzuca znienawidzoną, mało ambitną pracę i rusza naprzeciw przeznaczeniu. Otrzymuje spadek – chatę w lesie Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego – który ma pomóc ziścić się jego marzeniom o lepszym życiu. O tym, że to początek koszmaru, a nie pięknego snu, przekonuje się dość szybko. Zanim w ogóle dociera na miejsce, złe moce dają mu się we znaki. No cóż przed przeznaczeniem się nie ucieknie. Na szczęście Łukasz ma przyjaciół: Witka i Martę którzy, tak jak i on, zostali „napisani” wprost pod wymagania horrorów i nie uciekają z krzykiem przed byle niebezpieczeństwem. Czyli żwawo popychają akcję do przodu.

29 stycznia 2014

Ciemność nadchodzi /On - Łukasz Henel/

Dopiero nominacja do Złotego Kościeja zmotywowała mnie skutecznie do lektury. Ciągle odkładałam  ją na nieokreślone później. Ale w końcu nadszedł czas tej historii, i pomyślałam: „pora ją przeżyć”. I co mogę powiedzieć? Jeśli lubicie takie klimaty, nie stosujcie się do ostrzeżenia na okładce i czytajcie po zmroku – warto! Łukasz Henel z łatwością daje nam to, czego oczekujemy – STRACH.

Sunąc od słowa do słowa, zatęskniłam za charakterystycznym zapachem lasu, za niepokojem, jaki wzbudza zapadająca nagle cisza. Ona nigdy nie wróży dobrze bohaterom –, ale nie łudźmy się nam również nie. Zwłaszcza, gdy jedyne, co nam zostaje to chrzęst ściółki pod stopami...Sprawa jeszcze bardziej komplikuje się w nocy. Jeśli ktoś miał okazję być na odludziu, w lesie po zmroku, doświadczył prawdziwej, nieprzeniknionej ciemności. Nam mieszczuchom tylko wydaje się, że wiemy co to jest. Żyjemy jednak wśród oświetlonych witryn sklepowych, podświetlonych skwerków, świateł drogowych i latarni. W lesie z dala od miast, w bezksiężycową i bezgwieździstą noc, nie ma żadnego źródła światła, żadnej łuny, poblasku, odbić – nic (no chyba, że ktoś potrafi „świecić oczami”). Mrok oblepia nas, a my ślepi w jego uścisku, odczuwamy pierwotny lęk. Gdy doświadczałam tego po raz pierwszy, byłam jak sparaliżowana. I to najbardziej urzekło mnie w tej powieści. Widać, że Henel wie o czym pisze, że wie, co to jest „nic” i skazane na nie, nasze ucywilizowane zmysły. Niezwykle plastycznie oddał wszelkie wrażenia, których ofiarami stajemy się w tym stanie: dotyk niewidzialnego i niepokój zmysłów. Jeśli ktoś nie rozumie o co chodzi, niech zafunduje sobie małą survivalową przygodę…
http://www.nautilus.org.pl/?p=artykul&id=2490
W ciemności sprawy się komplikują – to już ustaliliśmy. A co, jeśli dodamy do tego jeszcze: deszcz, błoto, opuszczony pałac na leśnym wzgórzu i czające się w nim Zło? To już mamy sytuację, której raczej nie zazdrościmy głównemu bohaterowi. Jak łatwo zauważyć, Henel korzysta ze sprawdzonych, klasycznych elementów do budowy atmosfery i historii grozy. Oprócz już wymienionych mamy: czarownicę, przeklęty medalion, opuszczoną chatkę, duchy, legendy, przesądy, tajemnicze zniknięcia, nieufnych – świadomych wszystkiego – miejscowych, burze, stare groby i zatęchłe piwnice. Narzędzia te – same w sobie skuteczne (bo kto się nie boi piwnicy?) – w niewłaściwych rękach i tak nie przyniosłyby zamierzonych efektów. Pisarz jednak wie co robi i oklepane schematy wypełnia ciekawą treścią, przetwarza je i odświeża. Ogromnym plusem jest również uczynienie z przyrody jednej z główniejszych postaci książki, żyjącej własnym życiem, nieokiełznanej siły, która nurza bohaterów we wszechobecnym zapachu wilgotnego mchu.
I tak wchodzimy do świata wsi Wilki, gdzie nic nie jest takie jak się wydaje. W miejscowościach takich jak ta czas się zatrzymał. Nie tylko dlatego, że są położone  na uboczu, z dala od głównych arterii miast, chodzi o coś więcej. Tutaj, jak to zazwyczaj bywa, zło rozdaje karty i prześciga same siebie w knuciu intryg. Ludzie są tylko zabawkami w Jego dłoniach. A młody biznesmen znalazł się w złym miejscu w złym czasie (a może to było przeznaczenie, fatum i czekano na niego?) i jedna jego decyzja pociągnęła za sobą lawinę skutków. Porażających skutków.
http://ancientlord.wordpress.com/tag/zlo/
Wymowny, wieloznaczny tytuł, tchnie tajemnicą, jak większość stronic powieści – do samego końca nie wiemy zbyt wiele. Ogarnia nas poczucie zagrożenia, nie wiemy z której strony nadejdzie, ani w jakiej formie. Fabuła niezauważalnie rozszerza się i wysuwa swoje macki w różne strony. Na początku jest to historia jednego bohatera, jednak Zło zatacza coraz większe kręgi. Sięga po inne ofiary, nie oszczędzając nikogo. Pisarz kolejne elementy „układanki” odsłania z ogromnym wyczuciem, atmosferę czyniąc coraz bardziej klaustrofobiczną. Podkreślając tym bezradność bohatera: połkniętego i trawionego w trzewiach zła i starchu. Henel nie zapomniał, że „potwór” aby straszyć i skutecznie siać zniszczenie musi być obecny przez swoją nieobecność. Nie rzuca się go na pierwszą stronę z dokładnym opisem, metką i kodem kreskowym. Czytelnik i bohater zostają pchnięci w wir niewiadomej. Stanu tego nie można jednak przedłużać w nieskończoność. Autor ma wyczucie, co do chwil uchylania rąbka tajemnicy – nie spóźnia się.
Nasz bohater jest wciąż czujny, pełen adrenaliny, znużony i… niekonsekwentny. Jest dla mnie fenomenem: boi się, ucieka – racjonalizuje (z uporem maniaka) i wraca, by za chwilę znów wleźć tam, gdzie nie trzeba – wystraszyć się, uciec – zracjonalizować i wrócić. Obłęd w ciapki. Wydawać by się mogło, że normalny człowiek, po jednej nocy uciekłby, gdzie pieprz rośnie z nawiedzonego miejsca. Jednak czy nasza perspektywa nie zmieniłaby się, gdybyśmy stali na skraju bankructwa, walczylibyśmy o swoją własność? Czy bylibyśmy aż tak logiczni, jak nam się wydaje? Nie zakładajmy, że wiemy wszystko lepiej… Autor świetnie nadał sens działaniom postaci, uzasadnił je - o zgrozo – dobrze i skutecznie! Poniekąd więc rozumiemy go. Ma obsesję na punkcie własności. Całkowicie zafiksował się na chronieniu dorobku życia. To zwykły człowiek rzucony w niezwykłą sytuację. Skutkuje to odrywaniem się od realiów i „łatką” bzika. Jest całkowicie nieświadomy tego co dzieje się wokół niego. W głowie mu tylko płomienny romans z autostopowiczką Beatą (kobieta oczywiście w oczywisty sposób piękna) - na szczęście zaprezentowany nam bez anatomicznych szczegółów. W porę jednak „przyjacielską” dłoń podaje mu ksiądz Jacek…
http://jaksar.wordpress.com/2013/02/23/magia-ludowa/
Przez większość historii autor wodzi nas za nos – mimo jej silnego osadzenia w znajomej konwencji, nie wiemy czego się tak naprawdę spodziewać.  W pewnym momencie wyprowadza nas w pole, wartka akcja skręca bez zapowiedzi. Autor bada naszą czujność – żaden element nie jest w treści zbędny, lub bez znaczenia. Końcówka jest jednak przewidywalna. Spodziewamy się, że następująca sielanka, cisza po burzy, to tak naprawdę cisza przed jeszcze większą burzą, a  autor zaraz uraczy nas jakimś „łubu-dubu”. I nie zawodzi nas, jest „łubu-dubu”, nawet z tanecznym przytupem. Fabuła musi się po porostu zamknąć w określony sposób, a zło wyruszyć na polowanie.
Nie byłabym sobą, gdybym się do czegoś nie przyczepiła i nie miała żadnego „ale”. Przez pół książki męczyło, mnie pytanie, czy bohater chce garścią ziół bronić się do końca życia? Świece zrobił z parafiny, nie z wosku, a ta pali się krócej. Dlaczego nie zastanawia go, co się stanie, gdy się skończą? Scena, w której miejscowi pod sklepem ostrzegają bohatera – wydała mi się zbyt teatralna, a siostra ostrzegająca księdza – mimo celowej zmyłki, ten wątek przesadzony i niepotrzebny. Opieszałe działania (a raczej ich brak) policji w kwestii śmierci kilku osób, jest jednak zbyt opieszałe i - nawet jak na polskie warunki - niewiarygodne.
http://biuro-duchow.blog.onet.pl/2013/10/
Spójności fabule nadaje nienachalnie wplecione tło społeczne. Nie ma nudnych wykładów o beznadziejności, za to są humorystycznie (ale jaki gorzki to śmiech) wplecione spostrzeżenia o swojskich absurdach: policji, dla której głównie to ofiara jest podejrzana, o nudnych procedurach, trudnych realiach dla prowadzenia biznesu, bezsensownej walce z międzynarodowymi sieciami i korporacjami, wykańczającymi drobnych przedsiębiorców. Ten przekaz, wpleciony mimochodem, uzasadnia istnienie postaci i jej wewnętrzne motywacje postępowania. Dzięki nim bohater nie jest wyrwanym znikąd sztucznym tworem, ale osobą z krwi i kości.
Kolejnym atutem powieści jest język: prosty i dowcipny. Ta mroczna historia opowiedziana jest zgrabnym stylem i czyta się ją błyskawicznie. Mimo prostoty języka jest on niesamowicie plastyczny. Czuć wilgoć, słychać przytłaczającą ciszę, gdy ptaki nagle milkną, oczami wyobraźni pochłaniamy otaczającą nas scenerię, wraz z niepokojącymi cieniami… Powieść Henela, to bardzo wdzięczny materiał dla filmowca. To praktycznie gotowy do zekranizowania scenariusz. W filmie nadnaturalny klimat podkreślałyby przenikliwie zawodzące w tle skrzypce. Byle za realizację nie wzięli się polscy „specjaliści” od „Leśnych dołów”… Henel czerpie garściami z popkultury i klasyki, wyraźnie inspiruje się folklorem. Podobnie, jak twórcy epoki romantyzmu - tej mrocznej, pełnej legend, ludowych motywów i śmierci – zabiera nas w podroż do świata, który trwa nadal, mimo upływu wieków. Zmusza nas do refleksji nad tym: jak głęboko tkwimy w naszej przeszłości? Jak głęboko tkwi w niej Zło?
Nieskomplikowana okładka horroru z krwistym tytułem, przypomina te z lat dziewięćdziesiątych. Nie spodziewamy się po tak „oprawionej” książce wiele, jednak zostajemy mile zaskoczeni. Czerwień i czerń zawsze się sprawdzają, i tym razem stanowią zapowiedź intensywnych doznań. Nawet tytuł powieści przekonuje prostostą: tytułowy „On” intryguje, jak najszybciej chcielibyśmy się dowiedzieć „kto” czai się w ciemności. No właśnie „kto”? Sprawdzić musicie sami, jeśli starczy Wam odwagi :-)
Przeczytałam. Pakuję się i jadę w Polskę, biegać po lasach w poszukiwaniu zapomnianych legend i niech mnie licho, diabli a nawet południce… „Jest MOC” jak to się teraz mówi. Gorąco polecam!
P.S. Uważajcie na nieznajomych na leśnych drogach i niech wam brak śmieci w lesie zapali czerwoną lampkę.

Okładka 5/6
Wydanie 5/6
Czytliwość 5/6
Ogólnie 5,5/6
Autor: Łukasz Henel

Tytuł: On
Wydawnictwo: Videograf
Wydanie: I
Rok wydania: 2013
Oprawa: miękka
Ilość stron: 284
Cena: 31,90 zł

Fragment:
Większość ludzi sądzi, że człowiek bogaty nie może zbankrutować. W zasadzie odległość, jaka dzieli od bankructwa multimilionera i biedaka, jest taka sama.
Właśnie takie filozoficzne rozważania z pewnością napełniałyby moją głowę, gdybym tylko miał na to czas. Teraz, siedząc w środku lexusa, dyszałem ciężko, usiłując zrozumieć to, co widziałem. Dwa zmasakrowane, zakrwawione ciała mężczyzn. Nigdy nie widziałem na własne oczy czegoś takiego. Często widuje się podobne sceny, pijąc piwo i chrupiąc chipsy. Ale co innego stanąć twarzą w twarz z prawdziwymi ciałami facetów , którzy żyli jeszcze przed chwilą i – co więcej – byli na tyle żywotni, że próbowali rozwalić mi łeb. Co innego poczuć smród, zdając sobie sprawę, że po śmierci po prostu się wypróżnili. A może jeszcze przed śmiercią, ze strachu. Tylko, co do cholery, mogło ich tak wystraszyć?
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...